16 Σεπτεμβρίου 1982: Οι ξεχασμένες σφαγές στους προσφυγικούς παλαιστινιακούς καταυλισμούς του Λιβάνου

Η ταινία » Waltz with Bashir’‘ που θα προβληθεί αυτήν την Τετάρτη στο χώρο του Μπεντρεντίν αναφέρεται στις ξεχασμένες σφαγές στους προσφυγικούς παλαιστινιακούς καταυλισμούς του Λιβάνου, ένα γεγονός που μπορεί άμεσα να συνδεθεί και τη σημερινή κατάσταση στη Συρία και το τι έχουν να αντιμετωπίσουν οι πρόσφυγες είτε από ένα επίσημο κράτος, είτε από το παρακράτος,.  

Σαν σήμερα, λοιπόν το 1982  ξεκινούσε μια από τις χειρότερες σφαγές στη σύγχρονη ιστορία της Μέσης Ανατολής, η σφαγή των Παλαιστινίων προσφύγων αλλά και Λιβανέζων στις προσφυγικές γειτονιές Σάμπρα και Σατίλα της Βηρυτού, από Λιβανέζους Χριστιανούς Φαλαγγίτες, υπό την επίβλεψη των Ισραηλινών Δυνάμεων Κατοχής. Εν μέσω λιβανικού εμφυλίου, και τρεις μήνες μετά τη χερσαία εισβολή των Ισραηλινών, η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης αναγκάστηκε να αποδεχθεί τη διεθνή συμφωνία για αποχώρηση των μαχητών της προς διάφορες χώρες και μετεγκατάσταση των αρχηγείων της στην Τυνησία. Ο ίδιος ο ηγέτης της, ο Γιάσερ Αραφάτ αποχώρησε, στις 30 Αυγούστου, με πρώτο σταθμό την Ελλάδα.

Στις 10-11 Σεπτεμβρίου αποχώρησε η διεθνής δύναμη. Στις 14 Σεπτεμβρίου δολοφονήθηκε ο Μαρονίτης πρόεδρος Μπασίρ Τζεμαγιέλ.Την επόμενη μέρα οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής εισβάλλουν στη Βηρυττό και περικυκλώνουν μεταξύ άλλων τη Σάμπρα και Σατίλα αποκλείοντας τες πλήρως. Ενώ υπάρχουν αναφορές και για βομβαρδισμό τους από πυρά πυροβολικού. Το απόγευμα της 16ης Σεπτεμβρίου οι Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής υπό τις διαταγές του Υπουργού Άμυνας Αριέλ Σαρόν, επιτρέπουν στη μιλίτσια των Λιβανέζων Χριστιανών Φαλαγγιτών να εισβάλει στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Εκείνοι αναγκάζουν τους άμαχους και ανυπεράσπιστους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, να βγουν από τα σπίτια τους ή εισβάλλουν σε αυτά και τους σφάζουν με τον πιο άγριο τρόπο. Τη νύχτα οι Ισραηλινοί ρίχνουν φωτοβολίδες για να φωτίσουν τα προσφυγικά στρατόπεδα και να διευκολύνουν τη σφαγή. Υπάρχουν καταγγελίες και για παρουσία Ισραηλινών εντός των προσφυγικών στρατοπέδων. Οι Φαλαγγίτες σκοτώνουν, τραυματίζουν και βιάζουν ανενόχλητοι επί σχεδόν δύο εικοσιτετράωρα. Ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φίσκ που ήταν από τους πρώτους που εισήλθαν στον τόπο της σφαγής περιγράφει εικόνες με πτώματα γυναικών με σκισμένα ρούχα και ανοιχτά πόδια, παιδιών με κομμένους λαιμούς, σειρές νεαρών ανδρών εκτελεσμένων πισώπλατα, μωρών μαυρισμένων από τη σήψη σε σωρούς σκουπιδιών. Η Wadha Sabeq, 33-χρονών εκείνη την εποχή, ζούσε στο Bir Ηassan, μια γειτονιά στο κυρίως Λίβανο ακριβώς έξω από τα στρατόπεδα.


«Την Παρασκευή το πρωί, γείτονές μας, μάς είπαν ότι χρειάζεται να σφραγίσουμε τις ταυτότητες μας  δίπλα στην πρεσβεία του Κουβέιτ, έξω από την είσοδο της Σάμπρα, είπε στο Al Jazeera. «Έτσι λοιπόν πήγαμε.»
Πήρε μαζί της τα οκτώ παιδιά της, που κυμαίνονταν ηλικιακά από τριών  ως 19 ετών.
Καθώς περπατούσαν μπροστά από την  Σατίλα, τους σταμάτησαν οι Φαλαγγίτες. «Μας πήραν μαζί  με τους άλλους και χώρισαν τους άντρες από τις γυναίκες.» Οι μαχητές πήραν 15 άνδρες από την οικογένειά της, ανάμεσά τους, τον 19χρονο  γιο της Μοχάμαντ,  τον 15χρονο γιο της Αλί, και τον 30χρονο αδελφό της.
«Έστησαν τους άνδρες σε σειρά στον τοίχο, και είπαν στις γυναίκες να πάνε στο γήπεδο. Μας διέταξαν να περπατάμε σε μια ευθεία σειρά και να μην κοιτάμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά.» Μαχητές φαλαγγίτες περπατούσαν  δίπλα τους για ναδιασφαλιστεί ότι ακολουθούσαν τις διαταγές.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που είδε την οικογένειά της.
Μόλις έφτασαν στο γήπεδο, περίμεναν. «Άκομα δεν είχαμε καταλάβει τι συνέβαινε, νομίζαμε ότι ήθελαν να ελέγξουν τις ταυτότητες μας», είπε.
Αφού πέρασαν όλη τη μέρα στο γήπεδο, οι Ισραηλινοί τους έστειλαν σπίτια τους.
Το επόμενο πρωί η  Sabeq πήγε πίσω στο γήπεδο για να ρωτήσει σχετικά με τους άνδρες.
«Μια γυναίκα ήρθε στο γήπεδο ουρλιάζοντας, λέγοντάς μας να πάμε μέχρι τοστρατόπεδο να δούμε την σφαγή», είπε.
Έτρεξαν μέχρι το στρατόπεδο, και καθώς είδε τα σώματα σκορπισμένα στο έδαφος, η Sabeq λιποθύμησε. «Δεν μπορούσαμε να δούμε τα πρόσωπα των πτωμάτων,  ήταν καλυμένα από αίμα και παραμορφωμένα  είπε. «Μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε κάποιους μόνο από τα ρούχα που φουρούσαν. »
«Δεν μπόρεσα να βρω
 τους γιους μου, κανέναν από την οικογένειά μου», είπε ηSabeq. « Πηγαίναμε στο Red Crescent και στα νοσοκομεία, κάθε μέρα, για ναρωτήσουμε μήπως μάθουμε κάτι σχετικά με αυτούς. Κανείς δεν είχε απαντήσεις
«Δεν βρήκαμε ποτέ τα πτώματά τους «Η σφαγή διαρκεί έως τις 18 Σεπτεμβρίου, αν και υπάρχουν καταγγελίες ότι κάποιοι από τους χιλιάδες αιχμάλωτους Παλαιστίνιους παραδόθηκαν από τους Ισραηλινούς και συνέχισαν να εκτελούνται τις επόμενες μέρες στα χέρια Φαλαγγιτών Λιβανέζων.

Κανείς δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό των θυμάτων. Οι πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις των Ισραηλινών, μιλούν για κάπου 800, αλλά δεδομένων και των εξαφανίσεων, άλλες αναφορές κάνουν λόγο για 2.500 έως και 3.500 χιλιάδες θύματα.Οι σφαγιαστές παραμένουν ατιμώρητοι μέχρι σήμερα. Ούτε ένας δεν τιμωρήθηκε. Στους Φαλαγγίτες δόθηκε αμνηστία.

Υπό την πίεση εκατοντάδων χιλιάδων Ισραηλινών διαδηλωτών, στήθηκε ισραηλινή εξεταστική επιτροπή, η επιτροπή Καχάν, που βρήκε τον Αριέλ Σαρόν προσωπικά αν και εμμέσως υπεύθυνο. Ο ίδιος αρχικά αρνήθηκε να παραιτηθεί και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μεναχέμ Μπεγκίν αρνήθηκε να τον αποπέμψει. Τελικά, μετά και τη δολοφονία του Ισραηλινού ειρηνιστή Emil Grunzweig, ο Σάρον δέχτηκε να παραιτηθεί από Υπουργός Άμυνας.Δύο δεκαετίες αργότερα έγινε πρωθυπουργός.

Ο Elie Hobeika, ηγέτης των Λιβανέζων Φαλαγγιτών έφτασε να γίνει τρεις φορές υπουργός. Τελικά δολοφονήθηκε το 2002 ενώ ετοιμαζόταν να καταθέσει εναντίον του Αριέλ Σαρόν στη δίκη στο Βέλγιο, όπου είχαν προσφύγει συγγενείς των θυμάτων. Τελικά το δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως αναρμόδιο. Ο ακόμα εν ζωή, αν και σε κώμα, Αριέλ Σαρόν δεν δικάστηκε ποτέ.

Η Σάμπρα και Σατίλα δεν ήταν ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία σφαγή του Σαρόν. Το γεγονός ότι αυτός ο εγκληματίας πολέμου μπόρεσε να διενεργήσει τέτοιες ευρέως γνωστές πράξεις και παρ’ όλα αυτά έγινε πρωθυπουργός είναι το πιο ολοφάνερο σημάδι του βαθύτατα ρατσιστικού χαρακτήρα του κράτους του Ισραήλ. Είκοσι εννιά χρόνια μετά τη σφαγή στη Σάμπρα και Σατίλα, οι διάδοχοι του Σαρόν με την πλέρια υποστήριξη της Ουάσιγκτον εξακολουθούν να κατέχουν την Παλαιστίνη και να καταπιέζουν βάναυσα τον παλαιστινιακό λαό. Ο σκοπός της σφαγής του 1982 ήταν να καμφθεί το πνεύμα του παλαιστινιακού λαού και να συντριβεί η αντίστασή του. Απέτυχε να βρει το στόχο της  (Πηγή: intifadagr,wordpress.com).

Advertisements

Σχολίασε ελεύθερα

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s